poniedziałek, 20 sierpnia 2012

Sylwia - Bob Budowniczy w spódnicy


No i przyszedł czas na drugi tekst, tym razem z femka.net, o Sylwii, która żadnej (budowlanej) pracy się nie boi.

NIE MA TO JAK KOBIECA RĘKA


Siódma rano. Ubranie robocze, kolekcja zbieranych przez trzy lata narzędzi, trzy „regipsy” 120x260 cm,  dwa 3-metrowe profile, dziesięć worków z tynkiem, drabina. Sylwia Szymocha ładuje to wszystko do 22-letniego volkswagena passata i zaczyna swój typowy dzień w nietypowej dla kobiety pracy

Prawdziwy powód do radości

Przede wszystkim dla córki

- Cieszę się, gdy mam dużo zleceń, chętnie przyjmuję ich jak najwięcej. Czasami jednak przesadzam – mówi 23-latka. -  Pamiętam dzień, w którym, po rozpoczęciu remontu kuchni u klientów, do domu wróciłam po północy. Byłam umorusana i zmęczona, a rano czekała mnie etatowa praca sprzedawczyni w sklepie. Nie mogłam pokazać się tam ze zniszczonymi podczas pracy fizycznej dłońmi. Ekspedientkę obowiązuje dobry wygląd, więc przed pójściem spać, ostatkiem sił nałożyłam lakier na paznokcie. Byłam tak wykończona, że nie poczekałam aż wyschnie, tylko położyłam się z rękoma rozłożonymi wzdłuż łóżka, aby nic nie pobrudzić. Obudziłam się w  tej samej pozycji, a zasnęłam oczywiście w ułamku sekundy.

Bo Sylwia jest kobietą, która bez makijażu, odpowiedniej fryzury i torebki, zawierającej m. in. miarę oraz kombinerki, z domu nie wyjdzie. W rodzinnym gronie spędza tylko poranki, godziny wieczorne, niedziele. 
- Pracowita była zawsze, nie bała się trudności, więc pomysł z założeniem własnej firmy, i to w branży budowlanej, w ogóle nas nie zdziwił – mówi pan Andrzej, tata Sylwii.

Trzemiętowo to mała, licząca kilkuset mieszkańców, podbydgoska wieś. Już jako nastolatce zajęć przyszłej przedsiębiorczyni nie brakuje. Przenoszenie 50-kilogramowych worków ze zbożem, drewna na zimę, opieka nad zwierzętami. Lekko nie ma. 
– Można nawet powiedzieć, że prace remontowe uchroniły mnie przed tymi, czasem cięższymi, gospodarskimi – śmieje się dziewczyna, siedząc przy stole w rodzinnym domu.  

Przed założeniem własnego interesu Sylwia zatrudniona była m. in. w firmie montującej skrzynki na listy, szafki na klucze, a nawet kasetki na broń.

- Wykonywanie tych męskich zajęć jest dla mnie naturalne. Po prostu zajmuję się tym, co lubię, co potrafię. Nie poświęcam długich godzin rozważaniom o tym, że to, co robię jest powszechnie uznawane za dziedzinę, którą kobiety raczej się nie zajmują – stwierdza. – Na swoje usprawiedliwienie dodam, że byłam także „zwykłą” ekspedientką.

Już zanim zaczęła sprzedawać w tzw. sklepie wielobranżowym w sąsiedniej, gminnej wsi – Sicienku – pojawiła się myśl, by wykonywać prace budowlane. Nie sama z siebie, bo dziewczyna akurat takimi sprawami nigdy się nie parała, nie było takich tradycji w rodzinie.  W domu Sylwii trwał remont, postanowiła dołączyć do fachowców, zgodzili się i przez dwa tygodnie poprawiała wygląd własnego mieszkania. Zaczęła od parapetów w swoim pokoju, w końcu została w firmie, która prace wykonywała, zatrudniona.
Wyremontowana przez Sylwię łazienka

- Dla własnej przyjemności bym na takie pomysły nie wpadała. Moja córeczka miała wtedy dwa latka, byłam samotną mamą, musiałam i ją, i siebie z czegoś utrzymać. Rodziców nie chciałam tym obciążać, mają jeszcze na głowie moje rodzeństwo. Chodziło o uniezależnienie się, poczucie, że sama jestem sobie sterem, okrętem, że robię kolejny krok w dorosłość.  

„Czy mogę Pani pomóc?” i „To zrobiła kobieta? Niemożliwe!”

Jak ludzie reagują na kobietę podejmującą się położenia płytek czy zawieszenia płyty gipsowo-kartonowej na suficie? Po pierwsze – zdziwienie, ciekawość:
- Długo by opowiadać o tym, jak odbierana jestem jako kobieta w tak bardzo męskim fachu. Kiedy spotykam się z daną osobą po raz pierwszy, zawsze, dosłownie bez wyjątku, mam przed sobą człowieka z szeroko otwartymi oczami i szczęką opadniętą do podłogi. Kiedyś pracowałam przy ocieplaniu domu, który stał przy jednej z głównych bydgoskich ulic. Była zima, więc ja cała okutana. Mimo to, co jakiś czas przy płocie pojawiały się grupki ludzi mówiących: „Patrz, to chyba kobieta!” , „O cholera, masz rację!”.

Punkt drugi – trwałe pozostawanie w niedowierzaniu: 
- Jak wspomniałam, ludzi dziwi sam mój widok. Nie dość, że kobieta, to jeszcze zwyczajna, nie taka, jaką można by sobie jako budowlańca wyobrażać, nie babochłop – dodaje z uśmiechem.

Do pracy przyjeżdża w „cywilnym” ubraniu, gdy ubiera strój roboczy, najczęściej ogrodniczki, które mimo ciągłego prania, noszą ślady farby, i t-shirt, zbiera się cała rodzina. Stoją i podziwiają niecodzienne zjawisko.
Później następuje przyglądanie się rozpoczęciu robót, pytania: „a skąd taki pomysł?”, „a nie jest pani ciężko?”, „a czy na pewno się pani na tym zna?”. To ostatnie najczęściej zadają mężczyźni, oni też próbują czasem nadzorować, jak przebiegają postępy, oferują swoją pomoc.

- Panowie, w pierwszych dniach mojej pracy, zazwyczaj co jakiś czas przychodzą do pomieszczenia, które remontuję i obserwują, jak mi idzie. Niekiedy wiedzą lepiej ode mnie, jak to wszystko powinno wyglądać. Doradzają, poprawiają, przekonani, że dziewczyna nie do końca może się znać na tych rzeczach – opowiada Sylwia.

Kiedyś jeden klient, niezrażony jej brakiem akceptacji jego pomysłu, przysłał fachowca, który tłumaczył, dlaczego powinna kłaść płytki jego sposobem. „Pan ci tu wszystko wyjaśni”. Zrobiła po swojemu, pan maruda też koniec końców był zadowolony.

Salon w mieszkaniu Sylwii

Innym razem trzeba było wnieść „regipsy” na trzecie piętro do mieszkania klientki. Materiały przywiózł jej, w ramach przysługi, kuzyn. Płyt do góry nie chciał już jednak wnosić, o czym zawiadomił przez domofon. Zeszła więc do niego Sylwia. „No tak, panią biedną przysłali”. Dziewczyna wyjaśniła, że nikt jej nie przysyłał, ona jest tu szefem i ona zaraz wszystko weźmie i zaniesie. Zrobił to jednak za nią jednak mężczyzna, który stwierdził, że nie pozwoli się kobiecie męczyć.

Bycie rodzynkiem w męskim świecie budowlańców okazuje się nie być tak strasznym, jak je malują.
- Nigdy nie zdarzyło się, by ktoś zrezygnował z moich usług z powodu mojej płci. Podczas pierwszego kontaktu z daną osobą jestem traktowana niczym jakaś atrakcja, ciekawostka, mimo że ten człowiek wiedział przecież, że skoro zatrudnia kobietę, to właśnie kobieta przyjedzie remontować jego mieszkanie. Jednak to zdziwienie po kilku godzinach,w najgorszych przypadkach, kilku dniach, mija i swobodnie mogę pracować dalej. Podobnie z moimi szefami, współpracownikami. Chętnie pomagają, jak mój nauczyciel w tym fachu, Daniel. Chociaż nieraz dodają: „To zrobiłaś ty, kobieta? No niemożliwe!”

Praca dodaje pewności siebie, a wolny czas jest na wagę złota

Kiedy umowa na zastępstwo w sklepie i ta przy pracach remontowych się skończyła, pieniądze z zasiłku przestały Sylwii wystarczać na utrzymanie siebie i córki. Musiała pomyśleć o nowym zajęciu. Postanowiła wreszcie zrealizować to, co już od jakiegoś czasu jej po głowie chodziło, a ku zrealizowaniu czego zawsze brakowało odwagi - założyć własną firmę. Pomysł jest, ale jak się za to zabrać? W piątek – pierwszy dzień potyczek z biurokracją - pani w PUP-ie sprawy nie ułatwia, mówiąc, że dofinansowują założenie własnej działalności, ale jednym z warunków jest posiadanie wykształcenia w kierunku, w  którym chce się swoją działalność rozwijać. Jako że dziewczyna kończy właśnie liceum, pomocy nie dostanie.  Mimo to w sobotę Sylwia wymyśla nazwę dla swojej inicjatywy – EMIREM.

- Eminem, Eminem, super! – tak komentuje tę kwestię Emilka, jej czteroletnia córeczka. Jednak nie o Eminema, a o Emilkę właśnie w nazwie chodzi. I o remonty, które już we wtorek, po wizytach w urzędzie gminy, urzędzie skarbowym i ZUS-ie można było oficjalnie wykonywać. Firma została zarejestrowana.

- Z szarej myszki zamieniłam się w rekina biznesu. Dzięki pracy w branży budowlanej, a teraz także dzięki swojemu interesowi, zyskałam pewność siebie i wzmocniłam poczucie własnej wartości. Ciągle muszę wchodzić w relacje z innymi ludźmi. Czy to w sklepie z materiałami, czy negocjując z klientem. Nie mogę być nieśmiałą, stojącą z boku dziewczynką, która boi się odezwać. Wiem, że jestem profesjonalistką, na której można polegać i tak też widzą mnie inni – podkreśla Sylwia.

W nielicznych wolnych chwilach dziewczyna spędza czas z Emilką w mieszkaniu na piętrze swojego rodzinnego domu, które, jak nietrudno się domyślić, sama wyremontowała. Zostaje też kilka godzin w tygodniu na obejrzenie ulubionych filmów: dramatów, ale też komedii romantycznych i słuchanie ulubionego Radia ESKA. Nie zapominajmy o weekendowej nauce w szkole.

Sylwia: - Jak widać, najwięcej czasu zajmuje mi praca, która daje mi naprawdę dużo satysfakcji. Uważam, że to, co robię: malowanie, gipsowanie, kładzenie „regipsów”, płytek, paneli nie jest czymś, co z definicji lepiej wykona mężczyzna. Może być mu tylko trochę lżej, ze względu na siłę fizyczną. Patrzącym nieprzychylnym okiem na kobiety w tej branży zawsze mówię: „Nie ma to jak kobieca ręka”.




2 komentarze: