No i przyszedł czas na drugi tekst, tym razem z femka.net, o Sylwii, która żadnej (budowlanej) pracy się nie boi.
NIE
MA TO JAK KOBIECA RĘKA
Siódma rano. Ubranie robocze,
kolekcja zbieranych przez trzy lata narzędzi, trzy „regipsy” 120x260 cm, dwa 3-metrowe
profile, dziesięć worków z tynkiem, drabina. Sylwia Szymocha ładuje to wszystko
do 22-letniego volkswagena passata i zaczyna swój typowy dzień w nietypowej dla
kobiety pracy
Przede wszystkim dla córki
-
Cieszę się, gdy mam dużo zleceń, chętnie przyjmuję ich jak najwięcej. Czasami
jednak przesadzam – mówi 23-latka. -
Pamiętam dzień, w którym, po rozpoczęciu remontu kuchni u klientów, do domu wróciłam po północy. Byłam umorusana i zmęczona, a rano
czekała mnie etatowa praca sprzedawczyni w sklepie. Nie mogłam pokazać się tam
ze zniszczonymi podczas pracy fizycznej dłońmi. Ekspedientkę obowiązuje dobry
wygląd, więc przed pójściem spać, ostatkiem sił nałożyłam lakier na paznokcie.
Byłam tak wykończona, że nie poczekałam aż wyschnie, tylko położyłam się z
rękoma rozłożonymi wzdłuż łóżka, aby nic nie pobrudzić. Obudziłam się w tej samej pozycji, a zasnęłam oczywiście w
ułamku sekundy.
Bo
Sylwia jest kobietą, która bez makijażu, odpowiedniej fryzury i torebki,
zawierającej m. in. miarę oraz kombinerki, z domu nie wyjdzie. W rodzinnym gronie spędza
tylko poranki, godziny wieczorne, niedziele.
-
Pracowita była zawsze, nie bała się trudności, więc pomysł z założeniem własnej
firmy, i to w branży budowlanej, w ogóle nas nie zdziwił – mówi pan Andrzej,
tata Sylwii.
Trzemiętowo
to mała, licząca kilkuset mieszkańców, podbydgoska wieś. Już jako nastolatce
zajęć przyszłej przedsiębiorczyni nie brakuje. Przenoszenie 50-kilogramowych
worków ze zbożem, drewna na zimę, opieka nad zwierzętami. Lekko nie ma.
–
Można nawet powiedzieć, że prace remontowe uchroniły mnie przed tymi, czasem
cięższymi, gospodarskimi – śmieje się dziewczyna, siedząc przy stole w
rodzinnym domu.
Przed
założeniem własnego interesu Sylwia zatrudniona była m. in. w firmie montującej
skrzynki na listy, szafki na klucze, a nawet kasetki na broń.
-
Wykonywanie tych męskich zajęć jest dla mnie naturalne. Po prostu zajmuję się
tym, co lubię, co potrafię. Nie poświęcam długich godzin rozważaniom o tym, że to,
co robię jest powszechnie uznawane za dziedzinę, którą kobiety raczej się nie
zajmują – stwierdza. – Na swoje usprawiedliwienie dodam, że byłam także „zwykłą” ekspedientką.
Już
zanim zaczęła sprzedawać w tzw. sklepie wielobranżowym w sąsiedniej, gminnej
wsi – Sicienku – pojawiła się myśl, by wykonywać prace budowlane. Nie sama z
siebie, bo dziewczyna akurat takimi sprawami nigdy się nie parała, nie było takich
tradycji w rodzinie. W domu Sylwii trwał
remont, postanowiła dołączyć do fachowców, zgodzili się i przez dwa tygodnie
poprawiała wygląd własnego mieszkania. Zaczęła od parapetów w swoim pokoju, w końcu została w firmie, która prace wykonywała, zatrudniona.
-
Dla własnej przyjemności bym na takie pomysły nie wpadała. Moja córeczka miała
wtedy dwa latka, byłam samotną mamą, musiałam i ją, i siebie z czegoś utrzymać. Rodziców nie chciałam tym obciążać, mają jeszcze na głowie moje rodzeństwo.
Chodziło o uniezależnienie się, poczucie, że sama jestem sobie sterem, okrętem, że robię
kolejny krok w dorosłość.
„Czy mogę Pani pomóc?” i „To
zrobiła kobieta? Niemożliwe!”
Jak
ludzie reagują na kobietę podejmującą się położenia płytek czy zawieszenia
płyty gipsowo-kartonowej na suficie? Po pierwsze – zdziwienie, ciekawość:
-
Długo by opowiadać o tym, jak odbierana jestem jako kobieta w tak bardzo męskim
fachu. Kiedy spotykam się z daną osobą po raz pierwszy, zawsze, dosłownie bez
wyjątku, mam przed sobą człowieka z szeroko otwartymi oczami i szczęką
opadniętą do podłogi. Kiedyś pracowałam przy ocieplaniu domu, który stał przy
jednej z głównych bydgoskich ulic. Była zima, więc ja cała okutana. Mimo to, co
jakiś czas przy płocie pojawiały się grupki ludzi mówiących: „Patrz, to chyba
kobieta!” , „O cholera, masz rację!”.
Punkt
drugi – trwałe pozostawanie w niedowierzaniu:
-
Jak wspomniałam, ludzi dziwi sam mój widok. Nie dość, że kobieta, to jeszcze zwyczajna,
nie taka, jaką można by sobie jako budowlańca wyobrażać, nie babochłop – dodaje z uśmiechem.
Do
pracy przyjeżdża w „cywilnym” ubraniu, gdy ubiera strój roboczy, najczęściej
ogrodniczki, które mimo ciągłego prania, noszą ślady farby, i t-shirt, zbiera
się cała rodzina. Stoją i podziwiają niecodzienne zjawisko.
Później
następuje przyglądanie się rozpoczęciu robót, pytania: „a skąd taki pomysł?”,
„a nie jest pani ciężko?”, „a czy na pewno się pani na tym zna?”. To ostatnie
najczęściej zadają mężczyźni, oni też próbują czasem nadzorować, jak
przebiegają postępy, oferują swoją pomoc.
-
Panowie, w pierwszych dniach mojej pracy, zazwyczaj co jakiś czas przychodzą do pomieszczenia, które remontuję i obserwują, jak mi idzie. Niekiedy wiedzą
lepiej ode mnie, jak to wszystko powinno wyglądać. Doradzają, poprawiają, przekonani,
że dziewczyna nie do końca może się znać na tych rzeczach – opowiada Sylwia.
Kiedyś
jeden klient, niezrażony jej brakiem akceptacji jego pomysłu, przysłał fachowca,
który tłumaczył, dlaczego powinna kłaść płytki jego sposobem. „Pan ci tu
wszystko wyjaśni”. Zrobiła po swojemu, pan maruda też koniec końców był
zadowolony.
![]() |
| Salon w mieszkaniu Sylwii |
Innym razem trzeba było wnieść „regipsy” na trzecie piętro do mieszkania klientki. Materiały przywiózł jej, w ramach przysługi, kuzyn. Płyt do góry nie chciał już jednak wnosić, o czym zawiadomił przez domofon. Zeszła więc do niego Sylwia. „No tak, panią biedną przysłali”. Dziewczyna wyjaśniła, że nikt jej nie przysyłał, ona jest tu szefem i ona zaraz wszystko weźmie i zaniesie. Zrobił to jednak za nią jednak mężczyzna, który stwierdził, że nie pozwoli się kobiecie męczyć.
Bycie
rodzynkiem w męskim świecie budowlańców okazuje się nie być tak strasznym, jak
je malują.
-
Nigdy nie zdarzyło się, by ktoś zrezygnował z moich usług z powodu mojej płci.
Podczas pierwszego kontaktu z daną osobą jestem traktowana niczym jakaś
atrakcja, ciekawostka, mimo że ten człowiek wiedział przecież, że skoro
zatrudnia kobietę, to właśnie kobieta przyjedzie remontować jego mieszkanie.
Jednak to zdziwienie po kilku godzinach,w najgorszych przypadkach, kilku dniach, mija i swobodnie mogę pracować dalej.
Podobnie z moimi szefami, współpracownikami. Chętnie pomagają, jak mój nauczyciel w tym
fachu, Daniel. Chociaż nieraz dodają: „To zrobiłaś ty, kobieta? No niemożliwe!”
Praca dodaje pewności siebie, a wolny
czas jest na wagę złota
Kiedy
umowa na zastępstwo w sklepie i ta przy pracach remontowych się skończyła,
pieniądze z zasiłku przestały Sylwii wystarczać na utrzymanie siebie i córki.
Musiała pomyśleć o nowym zajęciu. Postanowiła wreszcie zrealizować to, co już
od jakiegoś czasu jej po głowie chodziło, a ku zrealizowaniu czego zawsze
brakowało odwagi - założyć własną firmę. Pomysł jest, ale jak się za to zabrać?
W piątek – pierwszy dzień potyczek z biurokracją - pani w PUP-ie sprawy nie
ułatwia, mówiąc, że dofinansowują założenie własnej działalności, ale jednym z
warunków jest posiadanie wykształcenia w kierunku, w którym chce się swoją działalność rozwijać.
Jako że dziewczyna kończy właśnie liceum, pomocy nie dostanie. Mimo to w sobotę Sylwia wymyśla nazwę dla
swojej inicjatywy – EMIREM.
-
Eminem, Eminem, super! – tak komentuje tę kwestię Emilka, jej czteroletnia córeczka. Jednak
nie o Eminema, a o Emilkę właśnie w nazwie chodzi. I o remonty, które już we
wtorek, po wizytach w urzędzie gminy, urzędzie skarbowym i ZUS-ie można było
oficjalnie wykonywać. Firma została zarejestrowana.
-
Z szarej myszki zamieniłam się w rekina biznesu. Dzięki pracy w branży
budowlanej, a teraz także dzięki swojemu interesowi, zyskałam pewność siebie i wzmocniłam
poczucie własnej wartości. Ciągle muszę wchodzić w relacje z innymi ludźmi. Czy
to w sklepie z materiałami, czy negocjując z klientem. Nie mogę być nieśmiałą, stojącą z
boku dziewczynką, która boi się odezwać. Wiem, że jestem profesjonalistką, na
której można polegać i tak też widzą mnie inni – podkreśla Sylwia.
W
nielicznych wolnych chwilach dziewczyna spędza czas z Emilką w mieszkaniu na
piętrze swojego rodzinnego domu, które, jak nietrudno się domyślić, sama
wyremontowała. Zostaje też kilka godzin w tygodniu na obejrzenie ulubionych
filmów: dramatów, ale też komedii romantycznych i słuchanie ulubionego Radia
ESKA. Nie zapominajmy o weekendowej nauce w szkole.
Sylwia:
- Jak widać, najwięcej czasu zajmuje mi praca, która daje mi naprawdę dużo
satysfakcji. Uważam, że to, co robię: malowanie, gipsowanie, kładzenie „regipsów”,
płytek, paneli nie jest czymś, co z definicji lepiej wykona mężczyzna. Może być
mu tylko trochę lżej, ze względu na siłę fizyczną. Patrzącym nieprzychylnym
okiem na kobiety w tej branży zawsze mówię: „Nie ma to jak kobieca ręka”.




